Płaskowyż Indigo

Monumentalny kompleks na wysokim nagim płaskowyżu, kres całej drogi. Od podjazdu wznoszą się długie schody z jasnego kamienia ku szerokiemu tarasowi, obramowane prostymi prostokątnymi pylonami z ciosanego granitu. Główna hala za nimi jest surowa i symetryczna, a jej fasadę tworzy kolumnada kwadratowych filarów podtrzymujących płaskie belkowanie bez ozdób. Po obu stronach rozciągają się bliźniacze skrzydła, niższe i pozbawione okien, z tego samego szarego kamienia. Budynek otaczają szerokie brukowane tarasy, puste i zamiecione, z wciętymi w bruk płytkimi kanałami nieruchomej wody. Na narożnikach tarasu, na kamiennych cokołach, stoją koksowniki z czarnego żelaza. Sam płaskowyż to naga skała i krótka alpejska murawa, opadające stromo ze wszystkich stron. Horyzont opasują szczyty pręgowane śniegiem. W dolinach chmury suną poniżej poziomu tarasu. Wiatr jest nieustanny, a powietrze rzadkie i bardzo przejrzyste.